Pokolenie - Krzystof Kamil Baczyński
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Do palców przymarzły struny
z cienkiego krzyku roślin.
Tak się dorasta do trumny,
jakeśmy w czasie dorośli.

Stanęły rzeki ognia
ścięte krą purpurową;
po nocach sen jak pochodnia
straszy obciętą głową.

Czegoż ty jeszcze? W mrozie
świat jest jak z trocin sypki.
Oczu stężały orzech.
To śnieg, to nie serce tak skrzypi.

Każdy – kolumną jesteś,
na grobie piesni własnych
zamarzły. Czegoż ty jeszcze?
To śmierć – to nie włosy blasku.

To soli kulki z nieba?
Czy łzy w krzemień twarzy tak wrosły?
Czy ziemia tak bólem dojrzewa,
jakeśmy w czasie dorośli?

listopad 1941

Oznacz znajomych, którym może się przydać




  Dowiedz się więcej
1  Romantyczność - analiza i interpretacja
2  Krzysztof Kamil Baczyński - nota biograficzna
3  Bez imienia - analiza i interpretacja



Komentarze
artykuł / utwór: Pokolenie - Krzystof Kamil Baczyński







    Tagi: